You are here
Home > Article > கரைந்துபோகும் கல்வி உரிமைச் சட்டம்

கரைந்துபோகும் கல்வி உரிமைச் சட்டம்

இந்தியாவில் பொதுக்கல்வி முறையின் மீதான தாக்குதல் நீண்ட காலமாக நடந்து வருகிறது. பொதுக்கல்வி முறையே தேவையற்றது, வீணானது, சரிப்படுத்த முடியாதது என்று இதன் மீதி வசைபாடுகிறார்கள். கல்வி உரிமைச் சட்டம் நாட்டின் பொதுக் கல்வி முறையை மேம்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே கொண்டுவரப்பட்டது. பொதுக்கல்வி முறையை வன்மத்துடன் தாக்கியவர்கள், இப்போது கல்வி உரிமைச் சட்டத்தையும் குறைகூறத் தொடங்கியுள்ளனர். பொதுக்கல்வி முறையிலும், கல்வி உரிமைச் சட்டத்திலும் உள்ள குறைகளைக் கண்டறிந்து கற்றல், கற்பித்தல் முறைகளில் நல்ல மாற்றங்களைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை. அதே சமயத்தில் தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்களும், அதன் ஆதரவாளர்களும், பொதுக்கல்விமுறையைத் தாக்குவதும், குறைகூறுவதும் நியாயமற்றது. நாட்டின் கல்வி முறையை சீர்திருத்துவதற்கு தனியார் பள்ளி ஆதரவாளர்கள் முன்மொழியும் ஆலோசனைகள் கல்வியை மேலும் பின்னுக்குத்தள்ளி குழப்பத்தையே விளைவிக்கும்.

பரப்பப்படும் பொய்யுரை:

கற்றல், கற்பித்தல் முறைகள் தனியார் பள்ளிகளில் அதிலும் குறிப்பாக குறைந்த கட்டணம் வாங்கும் தனியார் பள்ளிகளில் சிறப்பாக இருக்கின்றன என்ற பொய்யுரையை திட்டமிட்டே திரும்ப திரும்பக் கூறிவருகின்றனர். தனியார் பள்ளிகள் அரசு பள்ளிகளைவிட நன்றாகச் செயல்படுவதாகச் சில ஆய்வு முடிவுகள் கண்டறிந்ததாகவும் பரப்புரை செய்கின்றனர். ஆனால், தனியார் மற்றும் அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும் குழந்தைகளின் குடும்பம், மற்றும் சமூகப் பொருளாதாரப் பின்னணியையும் சேர்த்துக் கணக்கிடும்போது மட்டுமே பள்ளிகளின் தரம் பற்றிய உண்மையான மதிப்பீட்டிற்கு வரமுடியும் என்று இன்னொரு  ஆய்வு கூறுகிறது.

அமிதா சுட்கர் மற்றும் எலிசபெத் குயின் ஆகியோரின் ஆய்வு தனியார் பள்ளிகள் அரசு பள்ளிகளைவிட நன்றாகச் செயல்படுகின்றன என்பதை நிரூபிப்பதற்கான சான்றுகள் போதாது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. (இவர்களின் இந்த ஆய்வு முடிவுகள் “கல்வியின் பொருளாதாரம் ஆய்வு-2012” அறிக்கையில் வெளிவந்துள்ளது.) இதுபோன்று பல ஆய்வு அறிக்கைகள் தனியார் பள்ளிகளின் செயல்பாடுகள் அரசுபள்ளிகளைவிடச் சிறப்பாக இருப்பதற்கான ஆதாரங்கள் இல்லை என்றுதான் கூறுகின்றன.

மேலும், தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கும் குழந்தைகள் அரசுபள்ளிகளில் இருப்பதுபோல் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயங்களிலிருந்து வருவதில்லை எனும் ஒரு முக்கியமான உண்மையை ஒரு ஆய்வு வெளிப்படுத்தியுள்ளது. சங்கீதா கோயல் மற்றும் பிரியங்கா பாண்டே ஆகியோரின் “எவ்வாறு அரசு பள்ளிகள் தனியார்  பள்ளிகளிடமிருந்து மாறுபடுகின்றன” என்ற பெயரில் வெளியிடப்பட்டுள்ள ஆய்வு- (EPW) தனியார் பள்ளிகள் அரசுபள்ளிகளைப்போல் அனைத்துச் சமுதாயத்தையும் உள்ளடக்கியதாக இருப்பதில்லை என்ற உண்மையை  வெட்டவெளிச்சமாக்கியுள்ளது.

தனியார் பள்ளிகளுக்கு ஆதரவாக ஆய்வை மேற்கொள்பவர்கள் தனியார் பள்ளிகளின் தரத்தை உயர்த்திக் காட்ட ஒரு பொருளாதார அலகைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். கல்வியின் முழுமையான நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல், கல்வியின் தரத்தைப் பொருளாதார அளவுகொண்டு முடிவுக்கு வருகிறார்கள். ஒரு குழந்தையின் கல்விக்காகச் செலவிடப்படும் பணம் தனியார் பள்ளிகளில் குறைந்த அளவே உள்ளது என்ற பொய்யான கணக்கைக் கூறுகின்றார்கள்.

தனியார் பள்ளிகளில் ஒரு குழந்தையின் கல்விக்காகச் செலவிக்கபபடும் பணம் எவ்வளவு  என்பதை அறிய நம்பத்தகுந்த கணக்குகள் ஏதுமில்லை. தனியார் பள்ளிகள் வசூலிக்கும் கல்விக் கட்டணத்தை மட்டுமே இந்த ஆய்வாளர்கள் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இவர்கள் வசூலிக்கும் பஸ் கட்டணம், சீருடை, புத்தகங்கள், இன்னும் பல சிறப்புக் கட்டணங்களை  வசதியாக மறைத்துவிடுகிறார்கள். சிறப்புக் கட்டணங்களை வசூலிக்கும் தனியார் பள்ளிகளை யாரும் தட்டிக்கேட்க முடியாது.

இதையும் தாண்டி விழாக்கள் நடத்திட, சுற்றுளா செல்ல, பிக்னிக் போக, புராஜக்ட் செய்ய என்று விதவிதமாக வசூலிக்கும் கட்டணங்களையெல்லாம் மறைத்துவிடுகிறார்கள். இதனால் தனியார் பள்ளிகளில் கல்விக்கான செலவு குறைவாக இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. ஆனால் உண்மையில் குழந்தைகளின் பெற்றோர் இத்தனை செலவுகளையும் சுமக்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகள் கல்விக் கட்டணம் தவிர வசூலிக்கும் இந்த சிறப்புக் கட்டணங்களைக் கணக்கில் காட்டுவதேயில்லை. எனவே இவைகளைக் குறைந்த கட்டணம் வாங்கும் பள்ளிகள் என்று குறிப்பிடுவது தவறாகும்.

ஆசிரியர்களின் பணிநிலை, மற்றும் பள்ளிகளின் கட்டுமானம்:

குறைந்த கட்டணம் வாங்கும் தனியார் பள்ளிகளில் அடிப்படை வசதிகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. ஆசிரியர்களின் சம்பளமும்  மாநில அரசுகள் தொழிலாளர்களுக்கு நிர்ணயித்துள்ள குறைந்த பட்சக் கூலியைவிடக் குறைவாகவே உள்ளது. எனவே இப்பள்ளிகளில் பணியாற்றும் ஆசிரியர்களின் அந்தஸ்தும் சமுதாயத்தில் தாழ்ந்ததாகவே இருக்கிறது.

தனியார் பள்ளிகள் ஆசிரியர்களின் உழைப்பைச் சுரண்டும் கூடாரங்களே. தனியார் பள்ளிகள் அடிக்கும் பகற்கொள்ளையைக் கண்கூடாகப் பார்க்கும் குழந்தைகள் எப்படிப்பட்ட மனநிலையுடன் வளருவார்கள்? வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறவேண்டுமானல் அறநெறிகளைப் பார்க்கக்கூடாது.  சுயநலமும், போட்டி மனப்பான்மையும் மட்டுமே பொருளீட்டுவதற்குப் பயன்தரும் போன்ற குணக்கேடுகளைத்தான் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

மொத்தத்தில் தனியார் பள்ளிகள் அநியாயமாகச் சுரண்டப்படும் ஆசிரியர்களையும், தவறான வாழ்க்கை நெறிகளைக் கற்றுக்கொள்ளும் குழந்தைகளையும் உருவாக்குகின்றன. அப்படியென்ன அரசுப்பள்ளிகளில் மட்டும் குழந்தைகள் வாழ்வின் உன்னதங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்ற கேள்வியைக் கேட்கலாம். ஆனால், சரியாக நிர்வகிக்கப்படும் அரசு பள்ளிகளில் குழந்தைகள் நல்ல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆனால் லாப நோக்கம் ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு செயல்படும் தனியார் பள்ளிகளில் இது சாத்தியமே இல்லை. 

புதியதொரு பொய்யுரை:

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ள இரண்டு பொய்யுரைகளையும் தாண்டி புதியதொரு பொய்யுரை பரப்பப்படுகிறது. கல்வி உரிமைச் சட்டம் சில அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்துவதால், தனியார் பள்ளிகள் பாதிப்புக்கு உள்ளாகின்றன என்பது இவர்களின் இன்றைய பொய்யுரை. கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் இந்த நிபந்தனைகளால் குறைந்த கட்டணம் வசூலிக்கும் தனியார் பள்ளிகள் மூடப்படும் சூழலுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன என்ற  பொய்யுரையைப் பரப்புகின்றனர். கல்வி உரிமைச் சட்டம் வலியுறுத்தும்  நிபந்தனைகள் ஒரு பள்ளிக்குத் தேவையான அடிப்படை வசதிகளே.

குறைந்தபட்ச உள்கட்டுமான வசதிகள், சரியான அளவிலான ஆசிரியர்-மாணவர் விகிதாச்சாரம், ஆசிரியரின் தகுதி, சம்பளம்  ஆகியவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது ஒரு பள்ளி நிர்வாகத்தின் கடமையல்லவா?  ஒரு வகுப்பிற்கு ஒரு வகுப்பறை, கழிப்பிட வசதி, பள்ளியின் பாதுகாப்பிற்குத் தேவையான சுற்றுச்சுவர் இவைகளெல்லாம் ஆடம்பரங்கள் இல்லையே; அடிப்படை வசதிகள் அல்லவா? இவைகளை எப்படி தேவையற்ற நிபந்தனைகள் என்று சொல்ல முடியும்? தகுதியான ஆசிரியர்களை நியமித்து அவர்களுக்கு உரிய சம்பளத்தை வழங்க வேண்டும் என்று சொல்லுவது எப்படி அதிகப்படியான நிபந்தனை ஆகும்?

போதிய அடிப்படை வசதிகள் இல்லாத, தகுதியில்லாத ஆசிரியர்களைக் கொண்ட, ஆசிரியர்களுக்கு உரிய சம்பளத்தைக் கொடுக்காத, தனியார் பள்ளிகளை மூடவேண்டியது அவசியந்தானே. அதற்கு கல்வி உரிமைச் சட்டத்தை எப்படிக் குறைகூற முடியும். இப்படிப்பட்ட பள்ளிகளை நடத்துவது எந்த வகையில் நியாயமமானது? வசதிகளற்ற மருத்துவ மனைகளையும், போலி டாக்டர்களையும் நாம் அனுமதிப்போமா? அதுமாதிரி அடிப்படை வசதிகளற்ற, தகுதியற்ற ஆசிரியர்களைக் கொண்ட தனியார் பள்ளிகளையும் நாம் புறக்கணிக்கத்தானே செய்யவேண்டும்.

ஆனால் தனியார் பள்ளிகள் மூடப்படுவதற்கு கல்வி உரிமைச் சட்டம் காரணமல்ல என்ற உண்மையும் வெளிவந்துள்ளது. அஸீம் பிரெம்ஜி நிறுவனம் சமீபத்தில் 69 மாவட்டங்களில் எடுத்த கணக்கெடுப்பு, வெறுமனே ஐந்து பள்ளிகள் மட்டுமே கல்வி உரிமைச் சட்ட நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றவில்லை என்பதற்காக மூடப்பட்டுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது. மேலும் 7,156 பள்ளிகளுக்கு சட்டத்தில் உள்ள விதிகளைப் பின்பற்றவில்லை என்பதற்காக விளக்கக் கடிதங்கள் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த நடவடிக்கைகளைக் குறிப்பிட்டு தனியார் பள்ளிகள் எல்லாம் மூடப்படுகின்றன சொல்லுவது விஷமத்தான பிரச்சாரமாகும்.

தனியார்பள்ளிகள் முன்மொழியும் தவறான தீர்வுகள்:

அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும்குழந்தைகளின் கல்வித்தரத்தை உயர்த்திட அவர்களை தனியார் பள்ளிகளில் சேர்த்திட வேண்டும் என்ற தவறான தீர்வு முன்வைக்கப்படுகிறது. ஏழை எளிய குழந்தைகள் தரமான கல்வி பெறுவதற்கு  அரசு இலவசமாக வவுச்சர்களைக் கொடுக்க வேண்டும். இந்த வவுச்சர்களைக் கொடுத்து பெற்றோர்கள் தாங்கள் விரும்பும் தனியார் பள்ளிகளில் குழந்தைகளைச் சேர்த்துக்கொள்ளட்டும் என்பதே இவர்களின் தீர்வு. மொத்தத்தில் மக்களின் வரிப்பணத்தை வவுச்சர்கள் மூலம் அபகரித்துக்கொள்வதே இவர்களின் நோக்கம், எந்தவொரு நாட்டிலும் இத்தகு வவுச்சர்கள் கல்வியின் தரத்தை உயர்த்தியதாகத் தெரியவில்லை.

நவீன தாராளமயச் சிந்தனையின் அடிப்படையில் பள்ளிக் கல்வியை ஒழுங்குபடுத்துவதை சந்தை தீர்மானிக்கும் என்பதே இவர்களின் தீர்வு. சந்தை ஒன்றும் கடவுள் அல்ல. நேர்மையுடன் செயல்பட. சந்தைக்குத் தேவை லாபம் மட்டுமே. தனியார் பள்ளிகளுக்கு இடையிலான போட்டி கல்வியின் தரத்தை உயர்த்திடும் என்பதும் மாயைதான். கல்வி உரிமைச் சட்டத்தில் தனியார் பள்ளிகள் 25% இடங்களை பள்ளிக்கு அருகமையில் வசிக்கும் ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு ஒதுக்கிட வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனை ஏற்றுக்கொள்ளாத தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்கள் இத்தகு வவுச்சர் முறையை ஆலோசனையாக முன்வைக்கிறார்கள். படிப்பறிவு இல்லாத பெற்றோர்களால் பள்ளிகளின் தரமறிந்து தேர்ந்தெடுக்க முடியாது என்பதும் யாவரும் அறிந்ததே. தனியார் பள்ளிகள் செய்திடும் விளம்பர அறிவிப்யுகளில் மயங்கி ஏமாந்து போவதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம்.   

கல்வித்துறையின் இத்தனை சீர்கேடுகளுக்கும் காரணம் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தை நேர்மையாகவும் திறம்படவும் அமல்படுத்தாதுதான் காரணம்., சட்டத்தை முழுமையாக புறக்கணிக்கிறார்கள் அல்லது அரைமனதுடன் அமல்படுத்துகிறார்கள். சட்டத்தை மத்திய மாநில அரசுகள் நீர்த்துப்போகச் செய்துள்ளன. இச்சட்டத்தை துச்சமென மதிக்கும் தனியார் பள்ளிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கத் தயங்குகின்றன. கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் நோக்கமே அரசு பள்ளிகளை வலுப்படுத்தி கல்வியை மேம்படுத்துவதுதான். ஆனால் அரசுகள் தங்களின் கடமைகளைச் செய்யத் தவறியுள்ளன.

ஒரு சட்டத்தின் வெற்றி அதனை அமல்படுத்தும் விதத்தில்தான் உள்ளது. நம் நாட்டில் நிறைவேற்றப்படும் நல்ல சட்டங்கள் எல்லாம் சரியான முறையில் அமல்படுத்தப்படாமல் தோல்வியைச் சந்தித்துள்ளன. குடும்ப வன்முறைத் தடுப்புச் சட்டம், தலித்துகள் மீதான வன்முறைகள் தடுப்புச் சட்டம், போன்ற சட்டங்கள் எல்லாம் சரியாக அமல்படுத்தப்படாமல் சட்டப் புத்தகங்களில் மட்டுமே உள்ளன.  இந்தச் சட்டங்கள் எல்லாம் சரியாக அமலாகவில்லை எனவே விலக்கிக்கொள்ளலாம் என்ற முடிவுக்கும் சென்றுவிடக் கூடாது. மத்தியஅரசு கல்வி உரிமைச் சட்டத்தை இயற்றியதுடன் விலகிக்கொண்டது.

இதனை முறையாகக் கண்காணிக்கவில்லை. மாநில அரசுகள் .இதற்கான நிதியை ஒதுக்கிடவும் தவறியுள்ளன. குறை சட்டத்தில் இல்லை. அதன் அமலாக்கத்தில்  உள்ளது. அம்பேதகர் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை இந்திய நாடாளுமன்றம் ஏற்றுக்கொள்ளும் போது பேசிய வார்த்தைகள் நினைவுகொள்ளத் தக்கவை. “அரசியலமைப்புச் சட்டம் எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும், இதனை அமல்படுத்துவோர் தவறு செய்வார்களேயானல் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பயனை யாராலும் அடைய முடியாமல் போய்விடும்” என்று அம்பேத்கர் அன்றே உணர்த்தியுள்ளார், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்துக்குப் பொருந்தும் இந்த வார்த்தைகள் இந்தியாவில் இயற்றப்படும் அனைத்துச் சட்டங்களுக்குமே பொருந்தும். எந்தவொரு சட்டமும் சரியாக அமல்படுத்தப்படுகிறதா என்பதை கண்காணிப்பது மக்களின் கடமையாகும். சட்டத்தை அமல்படுத்த மறுக்கும் அதிகாரிகள் மீதும், பள்ளி நிர்வாகங்கள் மீதும்  வழக்குத் தொடுத்து நீதியை நிலைநாட்டுவது குடிமைச் சமுகத்தின் பொறுப்பாகும்.

    பொதுக் கல்விமுறை மீதும் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் மீதும் தொடுக்கப்பட்டுள்ள போர் எளிதானதல்ல. வீட்டைக் காக்கும் நாயின் மீது குற்றத்தைச் சுமர்த்தி அதனைச் சுட்டுகொன்றுவிட்டு அதன் இடத்தில் ஒநாயை அமர்த்தும் முயற்சியாகும். நாட்டின் மீது அக்கறை கொண்டுள்ள நாம்தான் கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும். கல்வி உரிமைச் சட்டத்தையும், பொதுக் கல்விமுறையையும் பாதுகாத்திட வேண்டும்.  

  —-ஆங்கில மூலம்: ரோஹித் தான்கர் (the hindu)

                                         தமிழில்: பேரா.பெ.விஜயகுமார்

நன்றி: விழுது- மார்.-ஏப்.2016 இதழ்

 

 

 

 

Leave a Reply

Top